Laatste avondmaal met Max.

30 November en 1 December

De laatste twee dagen in Hong Kong. 

Het is vrijdag en zoals het hoort op vrijdag heb ik geen afspraken!!

Filmpjes maken, blog schrijven, eten en lekker door de stad dwalen. Ik heb nog even contact gehad met de zangeres uit Zuid Afrika. Even zien of zij mijn muziek wat vind. Ik zou het echt super gaaf vinden als dit wat gaat worden. Fingers crossed! Op mijn dwaaltocht kom ik langs het Cultureel Centrum. Even kijken of onze Jaap ergens aan de muur hangt, haha. Niet dus….. MAAR, ik zie ineens een poster hangen: Waanzinnig. Ook nog eens vanavond. Wat zijn dwaaltochten toch productief! Snel een kaartje gekocht. 

Max Richter is een Duits/Engelse componist die vanuit de minimal music denkt. Hij heeft veel filmmuziek geschreven. Hij beweegt zich een beetje tussen de klassieke en populaire muziek in. 

Wat een avond! Een hele lange avond maar wat een belevenis. Vooral na de pauze. “Memoryhouse” is de titel van de compositie. Eigenlijk is de muziek bijna gênant simpel opgebouwd. Het duurt even voor je je weg gevonden hebt maar dan ga je ook helemaal kapot. Het laatste half uur heb ik met tranen in mijn ogen zitten luisteren. De afzonderlijke delen sluiten niet logisch op elkaar aan, super grote compositorische vondsten zitten er ook niet in, maar die eenvoud ramt echt met volle kracht naar binnen. Ook hebben ze een aantal waanzinnige keuzes gemaakt met betrekking tot de orkestklank. Het hele orkest is electronisch uitversterkt. Niet om het harder te maken maar om de klank te kunnen bespelen. Binnen secties wordt met effecten gewerkt, echt fantastisch gedaan. Alles om de juiste sfeer te creëren. Hier kan ik zo blij van worden, een klassiek orkest dat electronica serieus neemt! Helemaal enthousiast verlaat ik de zaal. Het was het debuut van Max Richter in Hong Kong. Mooier kan je het niet hebben, die muziek van hem ís gewoon Hong Kong. Het duurt even voor je het kan en wil omarmen maar als het eenmaal zover is…..

Mijn laatste avond breng ik door met Joshua. Een goser van 25 jaar oud. Collega dirigent, Master afgestudeerd aan de universiteit van Indiana. Op mijn “todo-list” van deze week stond nog dat ik een oud student van de Baptist University wilde spreken. Het gesprek dat ik daar had met Dr. Austin Yip was zó positief dat ik ook graag het verhaal wilde horen vanuit het oogpunt van de student. Op Codarts en in Den Haag studeren ook nog een paar oud studenten van deze school. Die ga ik maar eens opzoeken als ik weer terug ben.

Wat ik nog niet wist was dat Joshua zijn Bachelor op de Baptist University had gehaald. Er komt toch een ietwat ander verhaal tevoorschijn. Hij heeft echt veel problemen gehad om de eindstreep te halen. Niet omdat zijn talent het niet toeliet maar meer omdat hij zich in een harnas moest bewegen wat hem niet zo goed paste.

Lang met hem zitten praten. Hij zegt: “uiteindelijk gaat het niet over de student, niet over kwaliteit maar over een diploma halen op de manier zoals de school en de docenten bepaald hebben. Niet volgens de wetten van de realiteit maar volgens de wetten van de school”.

In mijn gesprek met Dr. Austin Yip en zijn collega Patrick hoorde ik weer de zin die ik in Nederland ook al gehoord had: “Carlo, jij denkt in “leren”, maar een instituut gaat over afstuderen, “het behalen van een degree”.

Hier haak ik echt helemaal af. Sterker, hier kan ik woest om worden. Als een degree behalen niet over “leren” gaat, dan is in mijn ogen het hele fenomeen “diploma” en dus ook “school” overbodig. Het enige wat wij jonge mensen moeten leren is om hun eigen leraar te kunnen zijn. We moeten ze weerbaar maken tegen de invloeden waarmee ze te maken krijgen en we moeten ze ondersteunen. Zorgen dat het doorzetters worden, dan komt de rest wel goed! Kennis vergaren kunnen zij prima zelf. Het laatste wat wij moeten doen is ze volstoppen met ónze kennis. Laat studenten maar zoeken en onderzoeken. Leren klooien is uiteindelijk waar het om gaat. Dan kun je uitzonderlijk worden.

Joshua is daar weer een mooi voorbeeld van. Slimme vent, zijn aannames staan in mijn beleving nog wel het een en ander in de weg maar daar is hij ook 25 voor! Mag nog lekker veel gaan ontdekken. Op mijn vraag of er echt geen drop-outs zijn bij deze University zegt hij: Je kijkt er naar één. Ik heb het wel afgemaakt maar ik ben een 100% drop-out, mentaal vroegtijdig afgehaakt. Wat een mooie afkorting, de  M.V.A.-student. Ik ga hem maar introduceren als ik weer wordt uitgenodigd om een praatje te houden, haha. De afkortingen vliegen je op die dagen om de oren, heb ik er eindelijk ook eens één!

We nemen afscheid van elkaar met het voornemen om in contact te blijven. Een bijzondere avond met een bijzondere jongen. We hebben ook veel over geloof gesproken. Alles wat ik “intuïtie” noem is voor hem “religie”.  Hij wil perse voor mij bidden, midden op straat, met luide stem. Mooi toch!

Een soort van laatste avondmaal in Hong Kong.

My last meal with Max

30th of November & 1st of December

The last two days in Hong Kong. It’s Friday and, as it’s supposed to be, I have no appointments!

Making videos, writing the blog, eating and wandering through town. I’ve spoken with the South-African singer a bit. I’m trying to see if she likes my music. I would really love it if this would go somewhere. Fingers crossed! While wandering around I pass the Cultural Center. Let’s see if our Jaap is on the wall somewhere, haha. But no… BUT THEN, I see a poster: Fantastic. And it’s tonight. Wandering around can be so productive! I quickly bought a ticket. Max Richter is a German/English composer who makes minimal music. He has written a lot of film scores. He moves between classical and popular music.

What a night! A very long night, but what an experience. Especially after the break. “Memoryhouse” is the title of the composition. The music is actually almost embarrassingly simple. It takes a while before you find your way but when you do it breaks you. I was listening with tears in my eyes for the last half hour. The individual parts don’t connect, and there aren’t really compositional findings in it either, but that simplicity wrecks you completely. They also have made extraordinary choices in the orchestral sound. Their whole orchestra is electronically amplified. Not to make it louder, but to play with the sound. They add effects within the sections, it’s fantastic. All is done to create the right mood. This makes me so happy, a classical orchestra that takes their electronics seriously! I leave the theater thrilled. It was Max Richter’s debut in Hong Kong. You can’t wish for anything else, his music simply is Hong Kong. It takes times before you to be able to, or want to embrace it, but when the moment is there…

I spent my last night with Joshua, a 25-year-old colleague, he’s also a conductor. Got his master at the University of Indiana. On my to-do list for this week, it said I wanted to talk to an old student of the Baptist University. The conversation I had there with Dr. Austin Yip was so positive that I also wanted to hear a story from the perspective of a student. In Codarts and in the Hague there are also a few students from this school. Guess I’ll visit them when I’m back. What I didn’t know is that Joshua got his bachelor’s diploma on the Baptist University. Suddenly quite a different story emerges. He has had a lot of problems getting to the finish line. Not because he is not talented, but because he has had to move in a harness that does not fit him. I spoke to him for a long time. He said: “Ultimately it’s not about the student, not about quality but about getting a diploma the way the school and the teachers have decided. Not the rules of reality but the rules of the school.” During my talk with Dr. Austin Yip and his colleague Patrick I head a sentence I had heard before in the Netherlands: “Carlo, you think in ‘learning’, but an institute is about graduating, about getting your degree.”

This is where they lost me completely. As a matter a fact, this can make me furious. If getting a degree is not about ‘learning’, then in my eyes, the whole phenomenon of ‘diplomas’ and therefore ‘school’ is unnecessary. The only thing we have to teach young people is to be their own teacher. We must make them able to defend themselves against influences they will face and we must support them. We should make them grow into people who persevere, then the rest will be fine! They can gain knowledge by themselves. The last thing we should do is fill them up with our knowledge. Let students look for themselves and do research. Learning to mess around is ultimately what is important. Then you can become exceptional.

Joshua is a good example of this. Smart guy, the way I look at it his assumptions are a little in his way but hey, he’s still 25! He still has to do a lot of exploring. When I ask him if there really are no dropouts at this university, he says: “You’re looking at one. I finished school, but mentally I am definitely a dropout, I quit a long time ago.” We say our goodbyes, wishing to stay in contact with each other. This was a special night with a special guy. We also spoke about religion a lot. Everything I call ‘intuition’, he calls ‘faith’. He wanted to pray for me, in the middle of the street, in a loud voice. Beautiful!

A sort of the last supper in Hong Kong.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmail

5 thoughts on “Laatste avondmaal met Max.”

  1. Mooi om te lezen hoe jij de dingen beleeft en verwoord Carlo
    Fijne tijd in Australië, daar lees ik weer mee

  2. Je hebt gelijk dat je boos wordt op die instituten, waar ze de studenten bijna de nek omdraaien plat gezegd, zonder leren kan je toch niet afstuderen?, jij denkt er goed over, en gaat voor de leerling en zijn toekomst,toppie van je man!!!

  3. Kwam laatst een tegeltje tegen met de volgende stelling die op je verhaal aansluit.

    When the child doesn’t learn by the way you teach, can you teach him by the way he learns?!

Leave a Reply to Carlo Balemans Cancel reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.