It’s all about Motorhomes

27 december

En dan zit je in Tasmanië. Australië is met zomervakantie, dus het is hoogseizoen. Tijd ook om zelf een beetje vakantie te houden. Vooraf had ik dit gepland. Ik dacht: tussen kerst en oud en nieuw doet er niemand wat, dus waarom zou ik wél wat doen.

Alleen, in een klein campertje. De eerste dagen is het echt wennen. Het is kerst en dan ligt hier echt alles helemaal plat. Er is nagenoeg niets open. Op kerstavond vind ik nog een erg leuk restaurantje. Er is verder niemand dus heerlijk zitten kletsen over de streekproducten waar zij hun gerechten van maken. Daarna is het openbare leven niet meer in werking.

In de middag had ik nog een wat ouder echtpaar ontmoet. Zij gaven mij de tip om nog snel even naar het volgende plaatsje te rijden omdat daar nog een supermarkt open was. Gouden tip. De realiteit van kerst was nog niet helemaal tot mij doorgedrongen. Zonder eten was toch wel erg sober geweest. De dame van het echtpaar nodigde mij uit om op eerste kerstdag bij hun aan te schuiven, wat gemopper opleverde van de man, die zag zijn portie van het kerstmaal gereduceerd worden. Geen goed plan. De vrouw zegt: “kom op man, doe eens een keertje aardig tegen iemand…”  Man gewonnen, wat in dit soort situaties toch vrij uniek is.

Ik rij op eerste kerstdag door de high-lands van Tasmanië. Prachtig, en heel afgelegen. Je gaat over veel dingen nadenken als het zo stil is. Sommige dingen dienen zich ook vanzelf aan. Hoogteverschil heeft op mijn evenwichtsorgaan een stevige werking. De druk op mijn oren bouwt zich op en ineens draait de hele wereld als een malle in de rondte. Dat heb ik ook in een vliegtuig, maar dan zit er iemand anders aan het stuur. Nu moet ik het zelf doen. Goed dat het eerste kerstdag is…. Zolang ik op de weg blijf is het ok, het gaat mij niet lukken om een ongeluk te krijgen, zou echt niet weten met wie.

De focus is gelegd. Balans! 

De kerstdagen zijn nooit mijn favoriete dagen geweest. Toch een beetje verplicht gezellig doen, dat ligt mij niet zo. Editie 2018 is wel het andere uiterste. Ik vind het best lastig, totdat ik stop met erover na te denken, en ineens, heb ik het prima naar mijn zin. Tenslotte is het gewoon een dag als alle andere, ik ben dezelfde Carlo als gisteren, niets aan het handje. Alleen de búitenwereld, zit nu bínnen. Nog even met mijn moeder gebeld. Zij is 85 en vind het wel lastig dat ik doe wat ik nu doe. Een belletje doet wonderen. Mooie balans overigens, zonder dat het een compromis wordt. Ik vind het namelijk ook echt leuk om te bellen. 

Is dat niet de kwaliteit van balans? “Zonder dat het een compromis wordt.” Dat is wel een eye-opener. Zo vaak sluit je compromissen om de goede vrede te bewaren. Dan lijkt er balans maar het is een compromis, juist geen balans!

Dat is op Tasmanië, overigens in heel Australië, wel echt te gek. Mensen laten elkaar in hun waarde. Net voordat ik deze blog ga schrijven wordt ik aangesproken door een Tasmaan van half in de zestig denk ik. Een hele open man. Hij ziet mijn camera en computer en wil weten wat ik aan het doen ben. Ik vertel hem over componeren, beetje schrijven, beetje reizen en hij begint een heel verhaal af te steken. “Leven doe je in het moment. Plannen maken? Dan kom je in de problemen! Ruimte is wat je nodig hebt. Daarom leeft hij in een motorhome, lees camper. Zijn vrouw is de baas in huis. “Dus heb ik een motorhome gekocht. Zij heeft ruimte, ik heb ruimte, perfect. Tasmania is the best place on earth. Je kunt er in een motorhome leven!”

“It takes two to tango!” voor zo’n oplossing maar deze Tasmaan is wel wat je zegt “in balans.” Hoofdstuk Tasmanië loopt op zijn einde, en ook hier is de cirkel wel rond.

Tja, die toevallige ontmoetingen blijven de meest bijzondere. Inderdaad, zonder te plannen. Altijd ben ik bezig mijn camera goed te zetten. Met de Zuid Afrikaanse zangeres in Hong Kong, nu de Tasmaan, in Sydney de man met zijn vrouw uit Uruguay. Zulke waardevolle momenten, maar die camera…. dat is nog niet gelukt. Blijkbaar is het niet de bedoeling om dit in beeld te hebben. Gelukkig, een camera heeft ook audio…..

Wat heel bijzonder was? Dit jaar ben ik voor het eerst aanwezig geweest bij het spelen van kerstliederen op eerste kerstdag in Hattem, een kleine 17.000 km van mij af. Ik ben al 25 jaar dirigent daar en zij hebben echt een fantastische traditie om in de vroege ochtend, 6.30 uur, de mensen wakker te spelen met kerstliedjes. Buiten, donker, koud, maar ze doen het! Dit jaar was de eerste keer dat ik wakker was. Bij mij was het 16.30 uur, haha. Leve het tijdsverschil en FaceTime! GEWELDIG!! 

Door het tijdsverschil heb ik ook de leukste gesprekjes op de app. Ik ga slapen, Nederland wordt wakker en andersom. Zo gezellig om dan lekker te kunnen appen. Lampjes aan in een klein, donker campertje en dan mooie gesprekjes hebben. Helemaal top!

Zo heb ik dus een heerlijke kerst gehad. Een instant noodle dingetje als hoofdgerecht, een banaan als toetje, kerstmuziek, goede gesprekken, én……

ZON EN 28 GRADEN!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmail

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.