Groove or No Groove, that’s the question!

De eerste en de laatste nacht op Tasmanië heb ik doorgebracht in het Waratah Hotel in Hobart. Op de heenweg was ik te laat op het vliegveld om mijn  camper op te halen en op de terugweg moest ik te vroeg weg. Weken geleden had ik dit al geboekt. Waarom? Simpel, het had een pub en het was goedkoop, tja, goede ingrediënten toch?

The Waratah is een soort van jeugdherberg. Je kunt er kiezen uit gezamenlijke kamers of een privé kamer. Ik had voor de laatste optie gekozen. Na mijn eerste bezoek kreeg ik gelijk een verzoek om een recensie te schrijven, Nou krijg je dat altijd, maar de toevoeging was wel leuk. Er was echt niemand van mijn leeftijd die The Waratah boekt….

The Waratah wordt gerund door jongeren. Er loopt niemand rond van boven de dertig. Zij verhuren dus slaapplaatsen, ze hebben een pub, je kunt er eenvoudig eten, iedere avond is er wel iets te doen en er is een 24/7 bottleshop. Dit laatste houdt in dat je echt altijd alcohol kunt kopen. Je kunt heel goedkoop een slaapplek boeken op een gezamenlijke kamer. Er zijn dus eigenlijk alleen maar tieners en twintigers. 

Hele eenvoudige kamers. Alles is er maar in de meest simpele versie. Voordeel? Er kan weinig tot niets kapot. Er zijn ook geen regels. Bij het inchecken krijg je een sleutel en dat is het wel. Er is een keuken waar iedereen gebruik van kan maken, hetzelfde geldt voor wasmachines en drogers. Er is ook een gezamenlijk soort van huiskamer. 

De pub beneden is een sportsbar.  Grote schermen met cricket, paardenrennen, hondenrennen, kortom, alles waar je op kunt wedden. Hier komt ook de plaatselijke bevolking om weddenschappen af te sluiten. Dit is echt heel populair. 

Tot zover de sfeertekening van `The Waratah Hotel, waar geen ouder iemand een kamer boekt. 

Mensen, dat is echt een foutje! Super leuke plek. Heel organisch verloopt eigenlijk alles vlekkeloos. De jongeren zitten in de vensterbanken, op traptreden, eigenlijk overal behalve op de plekken die bedoelt zijn om op te zitten. Ze kijken mij ook wel ietwat vreemd aan en nemen in eerste instantie een afwachtende houding aan. Nou begin ik gewoon te praten tegen iedereen, dus ze zullen wel iets met me moeten. En als het ijs gebroken is, is het ook gebroken! 

Er werkt daar een meisje uit Nederland. Ik vraag haar hoe dit nou werkt. Eigenlijk is alles aanwezig om er een gigantische teringzooi van te maken maar het tegenovergestelde is het geval. De jongeren nemen veel verantwoordelijkheid. Ze ruimen op, maken niet veel lawaai, eigenlijk verloopt alles heel ontspannen. Zeker weten dat in het gemiddelde Hilton Hotel meer drankmisbruik plaatsvind dan hier. Hoe krijg je dat voor elkaar?

“Geen idee, het is geen issue, het is gewoon zo.”

Op mijn laatste dag in Singapore ben ik op bezoek geweest bij het Singapore Symphony Orchestra. Om 9.30 uur was er een repetitie met Tine Thing Helseth, een wereldtopper op trompet die haar debuut maakt bij dit orkest met het trompetconcert van Aratunian. Eén keer door en dan wordt er gerepeteerd, tenminste dat denk/hoop je. Nou, niet dus. Er was echt nog wel wat werk te verzetten. Het orkest speelt de begeleiding vrij log waardoor het geheel niet echt lekker in elkaar valt. Realiteit is wel weer een dingetje. Luister en neem waar wat er aan de hand is. Het orkest speelt wel ok maar echt niet in de groove van de solist. Nadat het doorgespeeld is komt er een applaus voor de solist en het orkest wordt weggestuurd. Er ontstaat wel enige discussie tussen solist en dirigent. 

Zo gaat het eigenlijk met alle stukken. Resultaat is dat de repetitie op 11.15 uur al afgelopen is. Planning was 12 uur…. Wat is dat toch! Ga er nou gewoon voor! Ook de Bolero wordt doorgespeeld en ook dat gaat hem niet worden. Eigenlijk hetzelfde probleem. Er is geen steady groove waardoor het orkest alle kanten opvliegt en eigenlijk ook wel de verschillende secties over elkaar heen vallen. Ook dit is blijkbaar ok. De dirigent is heel druk en beweeglijk waar het eigenlijk alleen maar instabiel van wordt. Toch lijkt iedereen, op Tine Thing Helseth na, erg tevreden. De duimpjes naar elkaar toe zijn ruim vertegenwoordigd. 

Eigenlijk een vergelijkbare ervaring als The Messiah in Melbourne. Alleen in Hong Kong werd ik echt helemaal omver gespeeld. Met de componist als piano/electronica solist. Een aards nuchtere muzikant die het alleen maar fantastisch vind dat al die mensen zijn noten spelen. Een hele pure energie. Volstrekt wars van welke ego uiting dan ook. Vergelijkbaar met de kerstborrel bij Kei en Kate, alleen dan in een concertzaal. Die echte liefhebbers, de makers, die mafkezen die tot het uiterste gaan om gave dingen te doen, daar wil je zijn, daar wil je bijhoren. Daar zijn overigens ook veel jongeren te vinden.

Ik  ben er ook achtergekomen dat ik schrijven gewoon onwijs leuk vind, en dan bedoel ik tekst. Muziek dat wist ik al, maar tekst is echt een grote verrassing voor mijzelf. Geen literaire teksten maar gewoon vertellen over mijn waarnemingen en wat er in mijn hoofd afspeelt. 

De komende tijd in Nederland ga ik hier eens lekker over nadenken. Er begint in mijn hoofd iets te borrelen: “GROOVE”

Dat woord heeft zoveel gevoel, zoveel essentie, dat ik daar wel een aantal pagina’s aan wil gaan wijden. Daarnaast gaat de komende tijd de volgende reis gestalte krijgen. Ook leuk om over te schrijven. Last but not least, Sound Trip Academy moet strak komen te staan van de groove. Op alle gebied. Dat is echt een levenswens geworden. Op deze reis heb ik prachtige mensen ontmoet waarmee ik een start kan maken. Het is een beetje zoeken naar spelden in spannende hooibergen, maar ze zijn er. Als dat los gaat, vanuit alle werelddelen, gewoon omdat we dat gaaf vinden, dan kunnen we lekker wat turbulentie veroorzaken.

En nu ga ik vliegen, naar Rotterdam, back HOME

Facebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmail

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.