Buenos Aires

Gritting my teeth in Buenos Aires

Three days of non-stop rain and a huge power outage. And it’s not just a little bit of rain, it’s pouring. All shops and restaurants are closed during the power outage. There are no traffic lights and street lighting, which is really very strange. You cannot pin, charge devices and in your house there is not that much that still works. Welcome to Buenos Aires!

Boiling water on the gas stove for a nice cup of instant coffee, that’s about it.

Fortunately, I am very disciplined in charging all my devices and chargers. And so I am forced by the circumstances to get started with my work. Composing, making scores, watching films from my trip, plenty to do. All of Argentina, Uruguay and Brazil are without power. So what could distract you? You have to pull through but once you’re focussed … Man, what a pleasure, doing what you have to do!

Life in Buenos Aires is relaxed. People are nice, honest and seemingly satisfied. At the same time you feel a strong pride. Not too long ago, Argentina was a dictatorship where some strange things happened. Every Thursday the “Madres” are still on the Plaza. They tell their story with great dignity. Without raising their voices, without fear, they talk about 30,000 people, often children, who have disappeared without a trace under the military junta regime. In 1977 they asked for clarification but never received it, and they decided to keep coming back to this day. Crazy!

You can actually feel this energy everywhere in the city. Proud of what is, because it was not there recently. The economy is really not going well, but there is still peace, even with homeless people. Nobody pushes for money. That too happens with dignity. Is that the result of a recent bad past? That you understand that money only has value when human values are right? I really feel at ease in this city, while I can also see that you have to be on your guard.

After all the noise in NYC, this is a relief. I find myself in a strange kind of rest, a comfortable feeling that I have not actually experienced to this extent during The Trip.

I speak with Julián, a seasoned Tango player and composer. He explains to me what Tango is in two minutes:

“Tango is Buenos Aires. Europeans play too dry, too neat. They approach tango with their mind, but tango is life. Look around here, there is always an undertone. How can you play a perfectly tuned piano ?! How can you play without a pedal ?! Life has noise, so does tango! ”

“Tango is getting older. As you get older, more and more loved ones die. That is the sound of tango, it is life. The mistakes you make in your game are the bright spots, the spontaneous moments. You can play with that ”.

So it’s not about music. Julián always asks, “What does your body sound like?” This way of thinking moves me. It is so close to me and so rare that you meet people who experience this in the same way from their souls. In the end we were busy tinkering with scores, but that is just like word processing. Also nice by the way! The soul of the tango is on the street of Buenos Aires.

And so is my molar! During breakfast on a terrace, a molar bursts completely. I quickly looked up a dentist with an English website and yes, I could come right away.

Op de tanden bijten in Buenos Aires

Drie dagen non stop regen en een gigantische stroomstoring. En niet een beetje regen, echt volle bak. Tijdens de stroomstoring sloten alle winkels en restaurants. Geen verkeerslichten en straatverlichting, dat is echt heel erg raar. Je kunt niet pinnen, geen apparaten opladen en ook in je huis is er niet zo heel veel meer wat nog werkt. Welkom in Buenos Aires!
Water koken op het gasfornuis voor een lekker bakkie oplos koffie, dat is het wel ongeveer.

Gelukkig ben ik heel gedisciplineerd in het opladen van al mijn apparaten en opladers. En zo word ik gedwongen door de omstandigheden om aan de slag te gaan met mijn werk. Componeren, partituren maken, films van mijn reis bekijken, genoeg te doen. Heel Argentinië, Uruguay en Brazilië zit zonder stroom. Waar zou je dan door afgeleid moeten worden? Het is even doorbijten maar als je eenmaal in je focus zit… Man, wat een genot, doen wat je moet doen!

Het leven in Buenos Aires is relaxed. Mensen zijn aardig, eerlijk en op het oog tevreden. Tegelijkertijd voel je een stevige trots. Nog niet zo heel lang geleden was Argentinië een dictatuur waar wel wat vreemde dingen gebeurden. Iedere donderdag staan de “Madres” nog op hun Plaza. Zij vertellen hun verhaal met grote waardigheid. Zonder stemverheffing, zonder angst, vertellen ze over 30.000 mensen, vaak kinderen, die onder het regime van de militaire junta spoorloos zijn verdwenen. In 1977 vroegen ze om opheldering maar werden niet ontvangen, waarop ze besloten steeds terug te komen, tot op de dag van vandaag. Waanzinnig!

Deze energie voel je eigenlijk overal wel in de stad. Trots op wat er is, omdat het er recent niet was. Economisch gaat het echt niet goed maar toch is er rust, zelfs bij dakloze mensen. Niemand vraagt opdringerig om geld. Ook dat gebeurt met waardigheid. Is dat de opbrengst van een recent slecht verleden? Dat je begrijpt dat geld pas waarde krijgt als de menselijke waarden in orde zijn? Ik voel me echt op mijn gemak in deze stad, terwijl ik ook wel zie dat je op je hoede moet zijn.

Na al het lawaai in NYC is dit wel even een verademing. Ik kom in een vreemd soort rust uit, een comfortabel gevoel wat ik eigenlijk in deze mate nog niet meegemaakt heb tijdens The Trip.

Ik spreek Julián, een doorgewinterde Tango speler en componist. Hij legt mij in twee minuten uit wat Tango is:

“Tango ís Buenos Aires. Europeanen spelen te droog, te netjes. Zij benaderen tango met hun verstand, maar het is het léven. Kijk hier om je heen, er is altijd een ondertoon. Hoe kun je dan op een perfect gestemde piano spelen?! Hoe kun je dan spelen zonder pedaal?! Het leven heeft ruis, tango dus ook!”

“Tango is ouder worden. Als je ouder wordt, gaan er steeds meer geliefden dood. Dat is de klank van tango, het is het leven. De foutjes die je maakt in je spel zijn de lichtpuntjes, de spontane momenten. Daar kun je mee spelen”.

Het gaat dus nergens over muziek. Julián vraagt steeds: “Hoe klinkt je lichaam?”, waarbij hij zucht, schokt, dat soort dingen. Deze manier van denken ontroert mij. Het staat zo dicht bij mij en het is zo zeldzaam dat je mensen ontmoet die dit op dezelfde manier vanuit hun ziel ervaren. Uiteindelijk hebben we lekker aan partituren zitten knutselen maar dat is een soort tekstverwerken. Ook leuk overigens! De ziel van de tango ligt op de straat van Buenos Aires.

Mijn kies overigens ook! Tijdens een ontbijtje op een terras knalt er een kies helemaal uit elkaar. Snel een tandarts opgezocht met een Engelstalige website en jawel, ik kan gelijk komen.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmail

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.