Brasil Accept or Respect

Rio de Janeiro really feels like “home”. It is a city that has places you really enjoy going to. The beach, for example, a local breakfast joint, the supermarket and my work table in my apartment. What’s really cool is that in addition to the busy Copacabana, you also have beaches that are very quiet with a breathtaking view. A daily routine is nice if you are traveling for such a long time.

Having breakfast in LAPA is an experience in itself. LAPA is the old center of Rio. It is not well known, but I feel very comfortable there. Despite all of the warnings, I am following the news in the Netherlands with my Macbook on the table. I make a work plan for the day, drink another Café Puru, talk to people as far as the language permits, and the day can begin.

One more month and “The Trip” is finished. In September I will continue with “The Recordings” which means that I must have something to “record”. Living and creating on the flow for five months yields a lot of material you can use. Every creative person knows that restless feeling of chaos. Where to start? What is the form? Perhaps the most confrontational question: “What do I want to say?” You know everything intuitively, but it has to go through a funnel, in this case, one the size of the Grand Canyon.

And then suddenly, WHAM, the form is there. All of a sudden, while eating fried eggs. THE SUBWAY! To keep it exciting, I’m not going to tell you anything about this now, but it will be spectacular! Groovy, urban, really organized chaos! That’s me!

The Trip is the coolest thing I’ve been able to offer myself. Go into the world without assumptions, distractions, and assignments with an open mind. Dealing with the reality of the moment. I can heartily recommend it! It is also nice to see how people around me deal with this.

Living as a nomad is not common. In our society, we want to name, label. Where do you belong, what are you? I’ve been labeled a lot last year. Midlife crisis, adventurer, derailed artist, artist of life, neglect or, inspirer. For many people, there is also a concern about whether I am doing well. At the same time, there are so many people who are happy that I am doing so well!

Why do I feel so comfortable in cities such as Buenos Aires and Rio de Janeiro? On the face of it, nothing is perfect, and yet it works. On a terrace, someone said to me: “Everyone has their peculiarities, you have to respect that” after I was heavily flirted with on a terrace, with a different intensity than we are used to. (Well, at least then, I’m used to). The word “respect” has so much value. It is essentially different from “Everyone has their peculiarities, you have to accept that”. There is a compromise behind this, a kind of pride. You don’t think it’s good but you accept it… If you respect it, there is equality, not struggle. It requires a willingness to review your reality and redesign your route.

That is what I did during The Trip, design with an open mind. Then you can be deeply happy with someone in your organization who specializes in “information management” and understands how that can help me artistically. All of a sudden my “data Grand Canyon” is provided with a clear framework.

Whether I could not have started the other way around? No, no, no and passionately NO!
A good framework folds around you, not the other way around.

A matter of accepting or respecting!

Rio de Janeiro voelt echt al aan als “thuis”. Het is zo’n stad die van die plekjes heeft waar je graag naartoe gaat. Het strand bijvoorbeeld, een vaste ontbijt plek, de supermarkt en mijn werktafel in mijn appartement. Wat echt heel gaaf is dat je naast de drukke Copacabana ook stranden hebt die heel erg rustig zijn, en met een adembenemend uitzicht. Een dagelijkse routine is toch wel lekker als je zo’n lange tijd op reis bent.

Ontbijten in LAPA is een beleving op zich. LAPA is het oude centrum van Rio. Het staat niet zo goed bekend maar ik voel me er erg op mijn gemak. Ondanks alle waarschuwingen zit ik met mijn Apple Macbook op de tafel het nieuws in Nederland te volgen. Ik maak een werkplan voor de dag, drink nog een Café Puru, praat met mensen voor zover dat qua taal mogelijk is, en de dag kan beginnen.

Nog een maand en “The Trip” zit erop. In september ga ik door met “The Recordings” wat inhoudt dat ik iets moet hebben om te “recorden”. Vijf maanden “on the flow” leven en creëren levert heel veel materiaal op waar je iets mee kan. Iedere creatieveling kent wel dat onrustige gevoel van chaos. Waar te beginnen? Wat is de vorm? Misschien wel de meest confronterende vraag: “Wat wil ik vertellen?”. Intuïtief weet je alles maar het moet door een trechter, in dit geval een in de omvang van de Grand Canyon.

En dan ineens, WHAM, de vorm is daar. Zomaar ineens, tijdens het eten van een gebakken eitje. DE METRO! Om het spannend te houden ga ik hier nu niets meer over vertellen, maar het wordt spectaculair! Groovy, urban en retestrak georganiseerde chaos! That’s me!

The Trip is het gaafst wat ik mezelf heb kunnen bieden. Zonder aannames, afleiding en opdrachten met open vizier de wereld in. Omgaan met de realiteit van het moment. Ik kan het van harte aanbevelen! Het is ook mooi om te zien hoe mensen om mij heen hiermee omgaan.

Leven als een nomade is niet gangbaar. In onze maatschappij willen we graag benoemen, labelen. In welke hokje hoor je thuis, wat ben je? Er zijn al heel veel labels langsgekomen het afgelopen jaar. Van midlife crises tot avonturier, van ontspoorde kunstenaar tot levenskunstenaar, van negatieveling tot inspirator. Bij veel mensen is er ook een zorg of het wel goed met me gaat. Tegelijkertijd zijn er net zoveel mensen die blij zijn dat het zo goed met me gaat!

Reizen is zo fantastisch mensen! Al is het maar om te zien dat ongeveer alles wat in onze maatschappij veroordeeld wordt, op een ander deel van de globe gewoon werkt. Loop met je westerse idealen door Afrika of Zuid-Amerika en je wordt behoorlijk gestresst. Maar, het werkt. Mensen worden ook tachtig, en soms ook niet. Mensen zijn gelukkig, en soms ook niet. Zoveel anders als bij ons is het allemaal niet. Wat mij opvalt in de zogenaamde “derde werelddelen” is de zorg die er voor elkaar is. Mensen willen er wel iets van maken, hebben plezier. Overleven is echt een grote kwaliteit. Goed kunnen klooien een voorwaarde om de overleven.

Waarom voel ik me zo op mijn gemak in steden als Buenos Aires en Rio de Janeiro? Op het oog is er van alles niet ok, en toch functioneert het. Op een terras zei iemand tegen mij: “Iedereen heeft zijn eigenaardigheden, dat moet je respecteren”, dit nadat ik hevig versierd werd op een terras, met een andere intensiteit dan wij gewend zijn. (Nou ja, in ieder geval dan ik gewend ben). Het woord “respecteren” heeft zoveel waarde. Het is essentieel anders dan “Iedereen heeft zijn eigenaardigheden, dat moet je accepteren”. Hier zit voor mij een compromis achter, een soort van hoogmoed. Je vindt dat het niet goed is maar je accepteert het… Als je respecteert is er gelijkwaardigheid, het levert geen strijd op. Het vraagt bereidheid om je realiteit te herzien en je route opnieuw te ontwerpen.

Dat is wat ik gedaan heb tijdens The Trip, met open vizier ontwerpen. Dan kun je diep gelukkig zijn met iemand in je organisatie die “informatie beheer” als specialiteit heeft en snapt op welke manier mij dat artistiek kan helpen. Ineens is mijn “data Grand Canyon” voorzien van een overzichtelijk framework.

Of ik daar niet beter mee had kunnen beginnen?
Nee, nee, nee en nog eens hartstochtelijk NEE!
Een goed framework vouwt zich om je heen, niet andersom.

Kwestie van accepteren of respecteren!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmail

1 thought on “Brasil Accept or Respect”

  1. This is a wonderful experience. I too should consider a trip while making music on the go. Welcome back Carlo

Leave a Reply to Anonymous Cancel reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.