Sound Trippin The Big Apple

Living, working, money … I’m working on it!

New York City, what a city, what a sound, so many characters, so much wealth, so much poverty. New York City is everything!

On May 29, I left for my second part of The Trip. Twice as long and to exactly the other side of the globe, the Americas. New York City as the start and finish. The great part is that I have a travel companion in NYC. It’s really nice to be here with Orihana, she stays in NYC all summer, working on her musical dream.

My Airbnb is in Brooklyn, a very characteristic piece of the globe. The first few days I have to get used to the intensity of society. The social range is much larger and more visible than in our country.

During my first trip I felt that chance encounters had much more value for me than the planned discussions at universities and orchestras. There, you come across the same situation: reality is all about money. For me, reality is all about value, which means I am quickly labeled as an idealist. Since I see myself as a realist, it makes no sense to start such a series of conversations again.

So looking for free-spirited artists it is. In the past year I have come into contact with a lot of artists who use music for their artistic expressions, but are not musicians. The thinking space that provides is fantastic!

My first conversation is with Arantxa from Mexico, and we click right away. Good coffee and a good conversation. Sometimes it seems like you have known people for a long time, this was such a moment. She took me to an open-source workplace at New York University, a campus where you can work on your own thing. A place with the necessary equipment, both in terms of knowledge and technology. Super cool! Arantxa makes art focused on gender issues. For this she wanted to develop a battery that she could insert into her body. During her Masters at NYU she was forbidden, what if the battery starts to leak? On campus she found people who experimented endlessly with her to get it done. Successfully!
Her own initiative, with the drive to believe in what you want to achieve. Cool lady!

How do you get happy and satisfied people? Is that not a good question?

Like I said, Brooklyn is a very characteristic piece of the globe. Great coffee places with very outspoken people. Without frills, friendly, customer-oriented, great to work with your laptop for a few hours. However, the indifference is abundantly present on the street. People who run the numerous supermarkets work fourteen hours a day, six and sometimes even seven days a week. Kindness only appears if you take the initiative for a funny conversation, and then you can also be ignored. There are also many people without a job or homeless. In short, dissatisfaction and fatigue are all around you.

What does that do to people? If you have a job you are exhausted, if you do not have a job you live in the street like big game. The solution? Invest in jobs so that you get even more tired people. The thinking pattern is no different in the Netherlands. Our working days are shorter, but the workload is high.

There have been experiments with basic income for years. You get a fixed amount from the government to live on, humbly, but it is possible. If you want more then you have to look for a source of income. You give the individual the opportunity to choose a lifestyle. The results of these experiments? People are happier, there is less crime but economically it does not bring any benefits, nor any disadvantages. The conclusion of governments? Why should we change? Well …

Since November 2018 I live without a permanent place of residence. This is a choice. Traveling becomes cheaper because my living expenses travel with me. For now it’s perfect. In addition, I work when I am in the Netherlands, I pay taxes, and I am quite a behaved guy, I think.

I have a postal address. This is allowed in the Netherlands for two periods of three months. The municipality of my postal address is very flexible and has given me the opportunity to remain registered at the current address until the end of August. After that, however, I am obliged to have a fixed address.

What if I don’t want that? Who will be worse off if I don’t have a permanent place to live? These questions are quite a problem. In fact, everyone thinks: “He has a point”, and I think so too! But no, it is not allowed.

This is something for me to think about. How do I deal with this? I can register myself at an address where I do not live and then do something illegal, while it is actually pretty well organized. What would happen if I made an issue of this and how do I do that? Suggestions are welcome!

Living, working, money… I’m just going to work on it. But I’ll do so in South America!

Wonen, werken, geld.. Ik ga ermee aan de slag!

New York City, wat een stad, wat een geluid, wat een karakters, wat een rijkdom, wat een armoede. New York City is alles!

Op 29 mei vertrok ik voor mijn tweede deel van The Trip. Dubbel zo lang en naar precies de andere kant van de aardbol, de Amerika’s. New York City als start en finish. Leuke bijkomstigheid is dat ik in NYC een reisgenoot heb. Echt super gezellig om hier te zijn met Orihana, zij blijft de hele zomer in NYC, werken aan haar musical droom.

Mijn Airbnb is in Brooklyn, een zeer karakteristiek stukje op de aardbol. De eerste paar dagen moet ik wennen aan de hevigheid van de samenleving. De maatschappelijke range is veel groter en zichtbaarder dan bij ons in Nederland.

Tijdens mijn eerste reis voelde ik heel erg dat toevallige ontmoetingen voor mij veel meer waarde hadden dan de geplande gesprekken op universiteiten en orkesten. Eigenlijk kom je steeds eenzelfde situatie tegen: realiteit draait om geld. Voor mij draait realiteit om waarde, waardoor ik snel bestempeld word als idealist. Aangezien ik mezelf als een realist zie, heeft het niet zo’n zin om weer zo’n reeks gesprekken aan te gaan.

Op zoek dus naar de vrijgevochten kunstenaars. Het afgelopen jaar ben ik veel in contact gekomen met kunstenaars die muziek gebruiken voor hun kunstuitingen maar geen musici zijn. De denkruimte die dat oplevert is heerlijk!

Mijn eerste gesprek is met Arantxa uit Mexico, en we hebben gelijk een klik. Goede koffie en een goed gesprek. Soms lijkt het alsof je mensen al heel lang kent, dit was zo’n moment. Zij nam me mee naar een open-source werkplaats van de New York University, een campus waar je aan jouw ding kunt werken. Een plek met de benodigde uitrusting, zowel qua kennis als apparaten. Super cool! Arantxa maakt kunst gericht op gender issues. Hiervoor wilde zij een batterij ontwikkelen die zij in haar lichaam kon inbrengen. Tijdens haar Master aan de NYU werd het haar verboden, wat als de batterij gaat lekken? Op de campus vond zij de mensen die met haar eindeloos gingen experimenteren om het voor elkaar te krijgen. Met succes!
Eigen initiatief, de drive om te geloven in wat jij voor elkaar wil krijgen. Gave dame!

Zoals ik al zei, Brooklyn is een zeer karakteristiek stukje op de aardbol. Geweldige koffietentjes met zeer uitgesproken mensen. Zonder opsmuk, vriendelijk, klantgericht, heerlijk om daar bijvoorbeeld lekker met je laptop een paar uurtjes te werken. Op straat is de onverschilligheid echter wel rijkelijk aanwezig. Mensen die de talrijke supermarktjes bestieren werken veertien uur per dag, zes en soms zelfs zeven dagen per week. Vriendelijkheid komt pas tevoorschijn als jij het initiatief neemt tot een grappig gesprek, en ook dan kan je keihard genegeerd worden. Er zijn ook veel mensen zonder een baan of dakloos. Kortom, ontevredenheid en vermoeidheid is alom om je heen.

Wat doet dat met mensen? Als je een baan hebt ben je uitgeput, als je geen baan hebt leef je als groot wild op straat. De oplossing? Investeren in banen, zodat je nog meer oververmoeide mensen krijgt. In Nederland is het denkpatroon overigens niet anders. Onze werkdagen zijn weliswaar korter maar de werkdruk is hoog.

Hoe krijg je gelukkige en tevreden mensen? Is dat niet een goede vraag?

Er zijn al jaren experimenten met het basisinkomen. Je krijgt een vast bedrag van de overheid om van te kunnen leven, sober, maar het kan. Als je meer wil dan moet je een inkomstenbron zoeken. Je geeft het individu de mogelijkheid om voor een levensstijl te kiezen. De uitkomsten van deze experimenten? Mensen zijn gelukkiger, minder criminaliteit maar economisch levert het geen voordeel op, ook geen nadeel overigens. De conclusie van overheden? Waarom zouden we veranderen? Tja…

Sinds november 2018 leef ik zonder vaste woonplaats. Een keuze. Reizen wordt goedkoper omdat mijn woonlasten met mij meereizen. Voor nu is het perfect voor mij. Daarnaast werk ik als ik in Nederland ben, betaal ik belasting, en ben ik best wel een brave gozer, volgens mij.

Ik heb een postadres. Dit mag in Nederland twee perioden van drie maanden. De gemeente van mijn postadres is heel flexibel en heeft mij de mogelijkheid gegeven om tot eind augustus ingeschreven te kunnen blijven op het huidige adres. Daarna word ik echter verplicht om een vast adres te hebben.

Wat nu als ik dat niet wil? Wie wordt er slechter van als ik geen vaste woonplek heb? Deze vragen leveren best een probleem op aan de balie. Eigenlijk denkt iedereen: “Hij heeft wel een punt”, en dat vind ik zelf dus ook! Maar ja, het mag niet.

Wonen, werken, geld… Ik ga er maar eens mee aan de slag. In Zuid Amerika, dat dan weer wel! In Zuid Amerika, dat dan weer wel!

Facebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmail

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.