27 November, de eerste ontmoetingen in Hong Kong

[vc_row][vc_column width=”1/2″][vc_column_text]

27 November: de eerste dag in Hong Kong.

Gelijk een dag met afspraken. Een vroege eet afspraak met Mark en Joe die ik maar gelijk tot ontbijt gepromoveerd heb. We hebben afgesproken bij een metro halte. Aangezien ik gisteren pas laat in Hong Kong aangekomen ben heb ik geen idee hoe alles werkt hier.

Met mijn wekker heb ik afgesproken dat ik vroeg opsta…..niet gelukt. Eigenlijk wilde ik nog wat dingen kopen om het gemis van mijn bagage op te vangen. Later dan maar. Eerst op zoek naar de metro en een metrokaartje. Dat blijkt dus super eenvoudig te zijn, een Octopus gekocht, een oplaadbare OV kaart.

Het systeem met de metro is even wennen maar als je het denkpatroon snapt dan is het ook niet echt moeilijk. Uiteindelijk een kwartiertje te vroeg op de afgesproken plek. 

Mark is de eerste die arriveert, Joe komt iets later. Tot mijn verbazing zit het hele restaurant afgeladen vol, het is 10.30 uur in de morgen. Thee drinken met dim sum is een traditie hier in de ochtend. Het hele servies wat je krijgt wordt door iedereen vakkundig nog een keer gewassen met thee. Daarom krijg je waarschijnlijk zo’n grote pot, haha.

Om mijn vraag of het servies dan niet echt goed schoon is, volgt een licht verbaasd “nee”, het is gewoon traditie. Of ik alles lust? Daar kan ik wel ja op antwoorden, al worden kippenpootjes toch anders opgediend dan wij gewend zijn. Gelukkig besteld Mark dit niet. Wat wel? Geen flauw idee maar het was heerlijk. Blijkbaar één van de top restaurants in “Hong Kong`’.

Joe is ondertussen ook gearriveerd en besteld gelijk nog een ronde met gerechten. 

Al snel zitten we over muziek te praten. Mark is violist, dirigent en docent. Joe dirigeert en doceert ook. Hij speelt cello. Educatie is een gezamenlijk onderwerp. En…..Edo de Waart!!

Jaap van Zweden mag dan de huidige chef dirigent zijn van het Hong Kong Philharmonic, Edo de Waart is THE HERO!!

We praten wat door over educatie en komen op mijn visie over educatie en performance. Leren doe je van mensen, niet van systemen. Waarom organiseren we niet gewoon projecten waaraan we met goed samengestelde teams werken. Teams met ervaringsverschil en verschillende achtergronden. Diversiteit levert kennis op, die gebruik je door goed naar elkaar te luisteren, elkaar te respecteren en vervolgens maak je een product op de top je kunnen. Leren schakelen tussen leiding nemen en volgen, is dat niet het ultieme onderwijs?

Eigenlijk zijn Mark en Joe het grotendeels wel met me eens. Alleen, het klinkt zo simpel dat het bijna niet goed kan zijn. “Wat mis je dan?” vraag ik. Er volgt een geanimeerde discussie. Het gaat over kennis, toewijding en structuur. Ik vraag hun of het niet gewoon over vertrouwen gaat. Is het niet de taak van de “oudere generatie” om jongeren te leren dat je “goed” word door fouten te maken en ze niet te herhalen? Vervolgens blijf je dit de rest van je leven doen en geven we het de naam “educatie”……

Mark heeft een lach op zijn gezicht, Joe is duidelijk in een diep denken terecht gekomen.

Persoonlijk denk ik dat een groot deel van mijn loopbaan te danken is aan het feit dat ik grenzeloos nieuwsgierig ben, eindeloos in mijn verlangen om nieuwe dingen te willen leren en het fantastisch vind als mensen mijn waarheden aantasten. Het enige wat ik terug verlang is respect voor wie ik ben en wat ik doe. Dan kunnen we communiceren op basis van gelijkwaardigheid wat weer een voorwaarde is om het respect terug te verdienen. 

We praten nog even door. Goed onderwijs draait eigenlijk om universele waarden, respect en vertrouwen. Als dat er is komt de rest wel goed, is het niet rechtsom dan is het linksom.

Mijn voorstel om samen te gaan componeren valt in goede aarde. Ik lever de energielijn, zij maken het af. Donderdag of vrijdag zien we elkaar weer. Mark heeft dan een concert waar ik erg graag naar toe ga.

[/vc_column_text][vc_single_image image=”1814″ img_size=”500″][vc_column_text]

In de middag ga ik naar de Hong Kong Baptist University. Ik heb een afspraak met Dr. Yip Ho Ken Austin en Dr. Patrick Yim.

Hoe werkt een instituut vergelijkbaar met de conservatoria in Nederland in Hong Kong. Hoe staan we in de maatschappij, wat zijn de toekomstplannen. Hoe sluiten we aan bij de wensen van de jongeren van nu? Zijn er drop-outs en zo ja waarom? Laatste topic: zullen we samen gewoon fantastische noten gaan schrijven?

Zelden zulke positieve en vrolijke mensen meegemaakt. Gemiddeld gezien doet het werk binnen zo’n organisatie wel wat met je, maar zij doorstaan dit met een jaloersmakende energie.

Zij bestieren de opleiding, daarnaast geeft Austin compositie en heeft Patrick een stevige concertpraktijk. Drukke agenda’s dus. Bewonderenswaardige mensen!

In Nederland hebben wij te maken met teruglopende studenten aantallen. Hier hebben ze 1000 aanmeldingen voor 40 plaatsen!!!!! Je zou er relaxed van worden, haha.

Zij hebben 400 studenten, alleen klassieke muziek. Die studenten krijgen ook les in audio recording, audio techniek, marketing en gedrag. De PR afdeling van bijvoorbeeld Pepsi Cola wordt binnengehaald om de studenten PR vaardigheden bij te brengen. Iedere week gaan de studenten op pad om de verbinding te zoeken met de maatschappij, een buitenschoolse activiteit die structureel onderdeel is van de opleiding. Een waanzinnig volwassen manier van educatie. Gericht op realiteit, maatschappij en entrepreneurship.

In Hong Kong is het ongeveer onmogelijk om zonder diploma aan een baan te komen. Dit geeft een instituut een bepaalde macht. Hetzelfde geld voor de hoeveelheid plaatsen ten opzichte van de hoeveelheid aanmeldingen. Je hoeft je weinig zorgen te maken als instituut. Je ziet dat de lessen in “gedrag” goed gevolgd worden. Hele beleefde mensen, echt geweldig. En toch bekruipt mij ook een “maar” gevoel. Persoonlijk hou ik enorm van “eigenheid”, karakters. Ik ben echt een proces mens.” Het mag best schuren als het maar geen pijn doet”.

Eenheid is comfortabel maar zit de uiteindelijke waarde niet in weerbaarheid?

Natuurlijk realiseer ik me dat ik er maar een paar uurtjes ben geweest en heb met bewondering naar hun zitten luisteren. Dat je het allemaal zo met elkaar eens bent is in onze cultuur niet mogelijk denk ik.

Ook met hun spreek ik af dat we lekker met noten aan de slag gaan. Hoe gaaf is het om deze compositieklas aan Sound Trip World te koppelen! Zaterdag gaan we elkaar weer zien. Patrick gaat dan een compositie van Austin uitvoeren. Hoe gaaf is dat!!

Morgen even op de “uit” stand. De reis naar Hong Kong en de zeven uren tijdsverschil zijn nog wel voelbaar. Heel dankbaar dat ik deze mensen heb mogen ontmoeten.

[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/2″][vc_column_text]

November 27th. The first day in Hong Kong

A day that’s already filled with appointments. An early food-related meeting with Mark and Joe that I guess I’ll consider calling ‘breakfast’. We agreed to meet at a metro stop. Since I only arrived at Honk Kong late last night and I have no clue how to handle myself around the city.

I set my alarm clock and make myself get up early! Unsuccessfully… I actually wanted to buy some things to compensate for the lack of my luggage. I guess I’ll have to do that later. First I’ll look for the metro and a ticket to board one. That turned out to be super easy, I bought an Octopus, and rechargeable transit card. The system with the metro takes some getting used to but if you understand the thinking pattern then it’s really
not that complicated. At last, I get to our agreed meeting place fifteen minutes early.
Mark is the first to arrive, Joe comes a little later. To my surprise, the whole restaurant is packed, although it is 10.30 in the morning.[/vc_column_text][vc_single_image image=”1813″ img_size=”500″][vc_column_text]Drinking tea with dim sum in the morning is a tradition here. All tableware is expertly washed once more by everyone with tea. That’s probably why you get such a big pot, haha. The answer to my question whether the tableware was really clean, I get a slightly surprised followed with, “it is just tradition”. Do I like everything? I can answer that with full confidence: yes, even though chicken legs are served differently than we are used to. Fortunately, Mark did not order those. He ordered something else… What it was? No clue, but it was delicious. One of the top restaurants in “Hong
Kong” it seems. Joe also arrived and ordered a round with some appetizers.

Soon we are talking about music. Mark is a violinist, conductor, and teacher. Joe also conducts and teaches. He plays the cello. Education is a shared topic. And… Edo de Waart! Jaap van Zweden may be the current chief conductor of the Hong Kong Philharmonic, Edo de Waart is THE HERO!
We talk about education and get to my vision on education and performance. You learn from people, not from systems. Why don’t we just organize projects and work with well-composed teams? Teams with different experiences and different backgrounds. Diversity provides knowledge, which you use by listening carefully to each other, respecting each other and then you make a product as best you can. Learning to switch between taking leadership and following, is not
that the ultimate education?

Actually, Mark and Joe largely agree with me. Only, it sounds so simple that it can hardly be good.
” What are you missing?”; I ask. An animated discussion follows about knowledge, dedication, and structure. I ask them if it is not just about trust. Is it not the task of the “older generation”; to teach young people that you are “good” by making mistakes and not repeating them? Then you keep doing this for the rest of your life and we give it the name "education"…Mark has a smile on his face, Joe clearly is in deep thought.

Personally, I think that a large part of the success in my career is due to the fact that I am boundlessly curious, endless in my desire to learn new things and that I find it fantastic when people affect my truths. The only thing I want back is respect for who I am and what I do. Then we can communicate on the basis of equality, which in turn is a condition for recouping respect.
We talk for a while. A good education is all about universal values, respect, and trust. If that’s there, everything else will fall into place. If it doesn’t work one way, we’ll find another. My proposal to start composing together is met with a great attitude. I deliver the energy line, they finish it. We will meet again on Thursday or Friday. Mark has a concert that I really would like to go to.

In the afternoon I go to Hong Kong Baptist University. I have an appointment with Dr. Yip Ho Ken Austin and Dr. Patrick Yim.

How does this institute work? Is it similar to conservatories in the Netherlands, is it comparable to Hong Kong? How do we stand in our society, what are the future plans? How do we fit in with the wishes of today’s young people? Are there drop-outs, and if so, why? Last topic: will we just write great music together?
I’ve rarely experienced such positive and joyful people. On average, the work within such an organization does something with you, but they endure this with an energy that makes me jealous.
They take care of the study, aside from that Austin also gives composition and Patrick has a solid concert practice. Such busy schedules. Admirable people!
In the Netherlands, we are dealing with declining student numbers. Here they have 1000 registrations for 40 places! You’d get relaxed from that, haha.
They have 400 students, only classical music. These students also receive lessons in audio recording, audio technology, marketing, and behavior. The PR department of, for example, Pepsi Cola is brought in to teach students PR skills. Every week, the students set out to seek the connection with society, an extracurricular activity that is structurally part of the program. An incredibly mature way of education, focussed on reality, society and entrepreneurship.
In Hong Kong, it is almost impossible to get a job without a diploma. This gives an institution a certain power. The same amount of money for the number of places compared to the number of registrations. You do not have to worry too much as an institution. You see that the lessons in “behavior” are well followed. Very polite people, really great. And yet there is also a huge ‘but’. I personally love people with “individuality”. I am really a human of progress. Unity is comfortable, but is the final value not in resilience?
Of course, I realize that I have only been there for a few hours and have listened to them with admiration. That they all agree with each other on such a scale, is something I don’t think is possible in our culture.
We all agree to work on some music together. How cool is it to link this composition class to Sound Trip World? On Saturday we will see each other again. Patrick will then perform a composition by Austin. How cool is that!
Tomorrow I’ll just turn on the off-switch. The trip to Hong Kong and the seven-hour time difference is pretty heavy. I’m very grateful to have met these people.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Facebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmail

6 thoughts on “27 November, de eerste ontmoetingen in Hong Kong”

  1. Mooi om te lezen Carlo!
    Is het beleefdheid dat iedereen het met elkaar eens is, ik hoop het niet voor jou!
    De tijd zal het leren denk ik. Op naar het volgend verhaal wat gelezen kan worden

    • He Casper-Wim,
      Niet echt beleefdheid, meer aangeleerd gedrag. Daar is niets mis mee overigens. Gedrag is echt een vak op school, ook op conservatoria. Dat heeft wel iets overigens. Het geeft je echter als docent wel een grote verantwoordelijkheid als je dit onvoorwaardelijk wilt doen. Als het is om controle te houden dan wordt het m.i. wat eng. Maar wie ben ik !

  2. Is het niet de taak van de “oudere generatie” om jongeren te leren dat je “goed” word door fouten te maken en ze niet te herhalen? Vervolgens blijf je dit de rest van je leven doen en geven we het de naam “educatie”……

    Geweldige zin!

    • He Silvie,

      Thnx voor je reactie! Volgens mij maken wij het zo onwaarschijnlijk ingewikkeld. Eigenlijk is goed onderwijs heel sociaal en vrij eenvoudig. Het systeem is alleen belangrijker geworden dan de leerlingen in mijn ogen. Ik heb echt al een paar keer gehoord dat ik me alleen maar concentreer op leren. Een school is om een diploma te halen. Geloof het of niet, maar dit is een zin die ik in Nederland heb gehoord en ook hier in Hong Kong. Verbijsterend, toch?

  3. Ha Carlo, 😉
    Helemaal onderaan je blog lees ik toeval bastaat niet… klopt, toeval is dat wat je toe komt vallen. Zoals je weet redeneer ik uit mijn hart. Spiritualiteit is volgen mij niets meer dan de verbinding tussen hoofd en hart… nou ja, en buiten ons is er volgens mij nog zat te ontdekken. Maar goed…
    Het is soms noodzakelijk om een offer te brengen, iets op te geven om te ontvangen wat nog nieuw is. Zo onzettend jammer dat de wereld zich blind staart op diplomas. Terwijl de echte educatie toch vooral plaats vindt in het leven erbuiten. Wat niet wil zeggen dat opleiding niet nodig zou zijn. wat ik bewonder is je visie om verbinding te leggen tussen deze twee… het leven en het opleiden. Dat is waar het leven zich bevind… ik zou zeggen, laat het je allemaal maar toevallen. Deze reis is geen toeval!

    Hug,

    Aldo

  4. Hallo Carlo,
    Getipt door een vriendin ben ik je blogs gaan lezen. Veel bewondering! Erg leuk, die opmerking over Jaap en Edo! Ik heb beiden langdurig als chef meegemaakt en begrijp het volkomen. Geen kwaad woord over Jaap, maar Edo is ook mijn held!
    Ik blijf je blogs volgen en wens je het allerbeste!

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.