27 November, de eerste ontmoetingen in Hong Kong

27 November: de eerste dag in Hong Kong.

Gelijk een dag met afspraken. Een vroege eet afspraak met Mark en Joe die ik maar gelijk tot ontbijt gepromoveerd heb. We hebben afgesproken bij een metro halte. Aangezien ik gisteren pas laat in Hong Kong aangekomen ben heb ik geen idee hoe alles werkt hier.

Met mijn wekker heb ik afgesproken dat ik vroeg opsta…..niet gelukt. Eigenlijk wilde ik nog wat dingen kopen om het gemis van mijn bagage op te vangen. Later dan maar. Eerst op zoek naar de metro en een metrokaartje.

Dat blijkt dus super eenvoudig te zijn, een Octopus gekocht, een oplaadbare OV kaart.

Het systeem met de metro is even wennen maar als je het denkpatroon snapt dan is het ook niet echt moeilijk. Uiteindelijk een kwartiertje te vroeg op de afgesproken plek. 

Mark is de eerste die arriveert, Joe komt iets later. Tot mijn verbazing zit het hele restaurant afgeladen vol, het is 10.30 uur in de morgen. Thee drinken met dim sum is een traditie hier in de ochtend. Het hele servies wat je krijgt wordt door iedereen vakkundig nog een keer gewassen met thee. Daarom krijg je waarschijnlijk zo’n grote pot, haha.

Om mijn vraag of het servies dan niet echt goed schoon is, volgt een licht verbaasd “nee”, het is gewoon traditie. Of ik alles lust? Daar kan ik wel ja op antwoorden, al worden kippenpootjes toch anders opgediend dan wij gewend zijn. Gelukkig besteld Mark dit niet. Wat wel? Geen flauw idee maar het was heerlijk. Blijkbaar één van de top restaurants in “Hong Kong`’.

Joe is ondertussen ook gearriveerd en besteld gelijk nog een ronde met gerechten. 

 

Al snel zitten we over muziek te praten. Mark is violist, dirigent en docent. Joe dirigeert en doceert ook. Hij speelt cello. Educatie is een gezamenlijk onderwerp. En…..Edo de Waart!!

Jaap van Zweden mag dan de huidige chef dirigent zijn van het Hong Kong Philharmonic, Edo de Waart is THE HERO!!

We praten wat door over educatie en komen op mijn visie over educatie en performance. Leren doe je van mensen, niet van systemen. Waarom organiseren we niet gewoon projecten waaraan we met goed samengestelde teams werken. Teams met ervaringsverschil en verschillende achtergronden. Diversiteit levert kennis op, die gebruik je door goed naar elkaar te luisteren, elkaar te respecteren en vervolgens maak je een product op de top je kunnen. Leren schakelen tussen leiding nemen en volgen, is dat niet het ultieme onderwijs?

Eigenlijk zijn Mark en Joe het grotendeels wel met me eens. Alleen, het klinkt zo simpel dat het bijna niet goed kan zijn. “Wat mis je dan?” vraag ik. Er volgt een geanimeerde discussie. Het gaat over kennis, toewijding en structuur. Ik vraag hun of het niet gewoon over vertrouwen gaat. Is het niet de taak van de “oudere generatie” om jongeren te leren dat je “goed” word door fouten te maken en ze niet te herhalen? Vervolgens blijf je dit de rest van je leven doen en geven we het de naam “educatie”……

Mark heeft een lach op zijn gezicht, Joe is duidelijk in een diep denken terecht gekomen.

Persoonlijk denk ik dat een groot deel van mijn loopbaan te danken is aan het feit dat ik grenzeloos nieuwsgierig ben, eindeloos in mijn verlangen om nieuwe dingen te willen leren en het fantastisch vind als mensen mijn waarheden aantasten. Het enige wat ik terug verlang is respect voor wie ik ben en wat ik doe. Dan kunnen we communiceren op basis van gelijkwaardigheid wat weer een voorwaarde is om het respect terug te verdienen. 

We praten nog even door. Goed onderwijs draait eigenlijk om universele waarden, respect en vertrouwen. Als dat er is komt de rest wel goed, is het niet rechtsom dan is het linksom.

Mijn voorstel om samen te gaan componeren valt in goede aarde. Ik lever de energielijn, zij maken het af. Donderdag of vrijdag zien we elkaar weer. Mark heeft dan een concert waar ik erg graag naar toe ga.

 

In de middag ga ik naar de Hong Kong Baptist University. Ik heb een afspraak met Dr. Yip Ho Ken Austin en Dr. Patrick Yim.

Hoe werkt een instituut vergelijkbaar met de conservatoria in Nederland in Hong Kong. Hoe staan we in de maatschappij, wat zijn de toekomstplannen. Hoe sluiten we aan bij de wensen van de jongeren van nu? Zijn er drop-outs en zo ja waarom? Laatste topic: zullen we samen gewoon fantastische noten gaan schrijven?

Zelden zulke positieve en vrolijke mensen meegemaakt. Gemiddeld gezien doet het werk binnen zo’n organisatie wel wat met je, maar zij doorstaan dit met een jaloersmakende energie.

Zij bestieren de opleiding, daarnaast geeft Austin compositie en heeft Patrick een stevige concertpraktijk. Drukke agenda’s dus. Bewonderenswaardige mensen!

In Nederland hebben wij te maken met teruglopende studenten aantallen. Hier hebben ze 1000 aanmeldingen voor 40 plaatsen!!!!! Je zou er relaxed van worden, haha.

Zij hebben 400 studenten, alleen klassieke muziek. Die studenten krijgen ook les in audio recording, audio techniek, marketing en gedrag. De PR afdeling van bijvoorbeeld Pepsi Cola wordt binnengehaald om de studenten PR vaardigheden bij te brengen. Iedere week gaan de studenten op pad om de verbinding te zoeken met de maatschappij, een buitenschoolse activiteit die structureel onderdeel is van de opleiding. Een waanzinnig volwassen manier van educatie. Gericht op realiteit, maatschappij en entrepreneurship. 

In Hong Kong is het ongeveer onmogelijk om zonder diploma aan een baan te komen. Dit geeft een instituut een bepaalde macht. Hetzelfde geld voor de hoeveelheid plaatsen ten opzichte van de hoeveelheid aanmeldingen. Je hoeft je weinig zorgen te maken als instituut. Je ziet dat de lessen in “gedrag” goed gevolgd worden. Hele beleefde mensen, echt geweldig. En toch bekruipt mij ook een “maar” gevoel. Persoonlijk hou ik enorm van “eigenheid”, karakters. Ik ben echt een proces mens.” Het mag best schuren als het maar geen pijn doet”.

Eenheid is comfortabel maar zit de uiteindelijke waarde niet in weerbaarheid?

Natuurlijk realiseer ik me dat ik er maar een paar uurtjes ben geweest en heb met bewondering naar hun zitten luisteren. Dat je het allemaal zo met elkaar eens bent is in onze cultuur niet mogelijk denk ik.

Ook met hun spreek ik af dat we lekker met noten aan de slag gaan. Hoe gaaf is het om deze compositieklas aan Sound Trip World te koppelen! Zaterdag gaan we elkaar weer zien. Patrick gaat dan een compositie van Austin uitvoeren. Hoe gaaf is dat!!

Morgen even op de “uit” stand. De reis naar Hong Kong en de zeven uren tijdsverschil zijn nog wel voelbaar. Heel dankbaar dat ik deze mensen heb mogen ontmoeten.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedintumblrmail

6 thoughts on “27 November, de eerste ontmoetingen in Hong Kong”

  1. Mooi om te lezen Carlo!
    Is het beleefdheid dat iedereen het met elkaar eens is, ik hoop het niet voor jou!
    De tijd zal het leren denk ik. Op naar het volgend verhaal wat gelezen kan worden

    • He Casper-Wim,
      Niet echt beleefdheid, meer aangeleerd gedrag. Daar is niets mis mee overigens. Gedrag is echt een vak op school, ook op conservatoria. Dat heeft wel iets overigens. Het geeft je echter als docent wel een grote verantwoordelijkheid als je dit onvoorwaardelijk wilt doen. Als het is om controle te houden dan wordt het m.i. wat eng. Maar wie ben ik !

  2. Is het niet de taak van de “oudere generatie” om jongeren te leren dat je “goed” word door fouten te maken en ze niet te herhalen? Vervolgens blijf je dit de rest van je leven doen en geven we het de naam “educatie”……

    Geweldige zin!

    • He Silvie,

      Thnx voor je reactie! Volgens mij maken wij het zo onwaarschijnlijk ingewikkeld. Eigenlijk is goed onderwijs heel sociaal en vrij eenvoudig. Het systeem is alleen belangrijker geworden dan de leerlingen in mijn ogen. Ik heb echt al een paar keer gehoord dat ik me alleen maar concentreer op leren. Een school is om een diploma te halen. Geloof het of niet, maar dit is een zin die ik in Nederland heb gehoord en ook hier in Hong Kong. Verbijsterend, toch?

  3. Ha Carlo, 😉
    Helemaal onderaan je blog lees ik toeval bastaat niet… klopt, toeval is dat wat je toe komt vallen. Zoals je weet redeneer ik uit mijn hart. Spiritualiteit is volgen mij niets meer dan de verbinding tussen hoofd en hart… nou ja, en buiten ons is er volgens mij nog zat te ontdekken. Maar goed…
    Het is soms noodzakelijk om een offer te brengen, iets op te geven om te ontvangen wat nog nieuw is. Zo onzettend jammer dat de wereld zich blind staart op diplomas. Terwijl de echte educatie toch vooral plaats vindt in het leven erbuiten. Wat niet wil zeggen dat opleiding niet nodig zou zijn. wat ik bewonder is je visie om verbinding te leggen tussen deze twee… het leven en het opleiden. Dat is waar het leven zich bevind… ik zou zeggen, laat het je allemaal maar toevallen. Deze reis is geen toeval!

    Hug,

    Aldo

  4. Hallo Carlo,
    Getipt door een vriendin ben ik je blogs gaan lezen. Veel bewondering! Erg leuk, die opmerking over Jaap en Edo! Ik heb beiden langdurig als chef meegemaakt en begrijp het volkomen. Geen kwaad woord over Jaap, maar Edo is ook mijn held!
    Ik blijf je blogs volgen en wens je het allerbeste!

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.